گیاه اگزالیس که با نام فارسی گل پروانهای یا شبدر زینتی، شبدر بنفش شناخته میشود، می‌تواند با برگ‌های خاص و چشم‌گیرش تبدیل به ستاره خانه شما شود. این گل زیبا و خوش رنگ از خانواده اُگزالیداسه بوده و زیستگاه اصلی آن کشور برزیل (سامبا) است .این گیاه دارای دو گونه وحشی و گونه مناسب برای کاشت در گلدان میباشد.

گونه وحشی و هرز این گل با برگهای ریز و قرمز و ریشههایی محکم میباشد و روی زمین رشد میکند. با توجه به اینکه، از خانواده اُگزالیداسه بوده، به طور طبیعی دارای اسید اگزالیک میباشند، که در برگها و ساقههای گیاه میباشد و یک مکانیسم دفاعی برای گیاه محسوب میشود. این اسید باعث ترش مزه شدن برگها و شاخهها میشود و لذا علف خواران از این گیاه تغذیه نمیکنند. اسید اگزالیک، اسیدی قوی محسوب میشود و در صورت بلعیده شدن توسط انسان باعث تحریک دهان و گلو میشود. پس باید توجه کنید که این گل زینتی را به هیچ وجه نمیتوان خورد.

نام فارسی اگزالیس، گل پروانه‎ای، شبدر زینتی
نام انگلیسی Oxalis triangularis
خانواده Oxalidaceae
حداکثر رشد (تقریبا) 12 اینچ
سمی برای حیوانات خانگی برای گربه ها و سگ ها سمی است.
منطقه بومی برزیل، مکزیک، آفریقای جنوبی

گیاه اگزالیس، گیاهی چند ساله و متراکم بوده که ارتفاعی بین 15 تا 30 سانتیمتر و گستردگی یا پهنایی بین 20 تا 30 سانتیمتر دارد. این گیاه سرعت رشدی متوسط دارد و بین 5 تا 10 سال عمر میکند. این گیاه کوچک و ظریف دارای ساقه ای نازک میباشد. برگها بنفش، قرمز، سبز، سیاه رنگ، سه گوش و به صورت سه تایی میباشند.

(برگها ظاهری پروانه شکل داشته و بسیار زیبا میباشند) شاخ و برگ گیاه در طول روز باز و بسته میشوند. این گیاه دارای گلهایی کوچک به رنگهای سفید، صورتی و یا بنفش میباشند.گلها معطر بوده و فصل شکوفایی آنها اواخر بهار و اوایل تابستان است.

روش نگهداری گیاه اگزالیس

اگر در منطقه‌ای معتدل زندگی می‌کنید می‌توانید این گیاه را در بیرون از خانه بکارید اما اگر محل زندگی شما زمستان بسیار سردی دارد می‌توانید پیاز این گیاه را در این فصل از زمین خارج کنید و مجددا با گرم‌تر شدن هوا در بهار آن ‌را بکارید. اگزالیس را می‌توان در داخل خانه و در گلدان نیز نگهداری کرد و تمام نگاه‌ها را به آن خیره نمود. بهترین جا برای قرار گیری این گیاه در کنار گیاهانی است که برگ‌های سفید یا نقره‌ای دارد مانند گندمی یا برگ نقره‌ای.

نور

اگزالیس به محیطی نورگیر نیاز دارد که نور مستقیم به آن نرسد. نور مستقیم مخصوصا در ظهر تابستان باعث می‌شود تا برگ‌های گیاه بسوزد، همچنین نور کم باعث می‌شود تا گیاه ضعیف و کم‌پشت شود. بهتر است این گیاه را در کنار یک پنجره شرقی یا جنوبی قرار دهید. اگر می‌خواهید برای مدتی آن را به بیرون از منزل منتقل کنید باید مواظب باشید که گیاه را در آفتاب شدید و مستقیم قرار ندهید.

دما

این گیاه نیاز به هوای خنک دارد. بهترین دما برای این گیاه ما بین ۱۶ تا ۲۴ درجه است. در غیر این صورت رنگ برگهای آن سبز خواهد شد.

رطوبت و آبیاری

سعی کنید برای این گیاه رطوبت کافی را ایجاد کنید، برای این منظور می‌توانید هم آن را در کنار گیاهان دیگر نگهداری کنید و یا ظرفی پر از آب در قسمت زیرین و زیرگ لدانی قرار دهید تا رطوبت مورد نیاز تأمین شود یا هفتهای دو بار با آب جوشیده 48 ساعت مانده گیاه را غبار پاشی کنید.

این گیاه دارای پیاز یا ریزوم است و اگر آبیاری زیادی انجام دهید پیاز آن خواهد سوخت؛ بنابراین بهتر است این گیاه را هفته‌ای یک‌ بار آبیاری کنید؛ به‌ عبارت ‌دیگر بهتر است بین هر دو آبیاری سطح خاک گلدان خشک شود.

خاک و کوددهی

خاک مناسب برای گیاه اگزالیس باید غنی باشد، ترکیب خاک‌هایی همچون خاک‌ برگ، خاک باغچه و یا ترکیب پیت ماوس و پرولیت بسیار برای گیاه مناسب است. هر دو سال یک‌بار در فصل زمستان که گیاه در خواب است باید گلدان را تعویض کنید؛ این گیاه به دلیل داشتن برگ‌هایی به رنگ قرمز نیاز به تغذیه قوی نیز دارد، از این‌ رو بهتر است تا گیاه را هر دو هفته یک ‌بار توسط کودهای مختص به آن تغذیه کنید.

تکثیر

اگزالیس به روش تقسیم ریزوم، غده و پیاز تکثیر میشود. در پایان زمان استراحت گیاه و در هنگام تعویض گلدان با تقسیم پیازهای گیاه مادری و کاشت هر قسمت از توده گیاه در یک گلدان مستقل حاوی خاک معمولی + خاک برگ + شن درشت، میتوان ااگزالیس را تکثیر کرد.

میتوانید هر 10 پیاز را در یک گلدان و در عمق 2 تا 3 سانتی متری بکارید. برای کاشت در فضای باز فاصله 7 تا 10 سانتی متری بین پیازها را رعایت کنید. قبل از کاشت پیازها، ابتدا خاک را خیس کرده و اجازه دهید تا آب اضافی خارج شود. آبیاری زیاد باعث پوسیدگی پیازها میشود. گلدان حاوی پیازها را در مکانی که 4 تا 5 ساعت آفتاب مستقیم دارد، قرار دهید.